อยากจะมีใครซักคน

ที่จะอยู่ข้างๆเหมือนเค้าจัง

แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน

กลับมีแต่เสียงลมหายใจของตัวเอง

และตอนนี้ ทุกๆอย่าง กำลังจะกลับไปเป็น...

เหมือนที่เคยเป็นมาก่อน

เหมือนเรื่องราวที่เขียนเอาไว้ในอดีต

...................................................

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่ง

ผมพบว่าทุกๆอย่างยังคงเป็นไปเหมือนเช่นเคย อย่างที่มันเคยเป็น

ทุกๆสิ่งยังคงเดินไปในเส้นทางเดิมๆดั่งเช่นเคย

ผมยังคงตื่นขึ้นมาแปรงฟัน อาบน้ำ ทำกิจกรรมยามเช้าเหมือนทุกๆวัน

ผมยังคงนั่งเล่น Computer เหมือนทุกๆวัน

ผมยังคงฟังเพลงตลอดบ่ายเหมือนเดิม

ชีวิตที่เดินอยู่บนทางเดินสายดนตรีที่ผมใฝ่ฝัน ยังคงเดินต่อไปช้างหน้าอย่างช้าๆ

และผมยังคงคิดถึงเรื่องอนาคต ความฝัน และปลายทางของผม

แต่ทำไมเวลาในวันนี้มันช่างโหดร้ายกับผมเสียเหลือเกิน

ทำไมเข็มนาฬิกามันถึงได้เดินช้าลงเหมือนว่ามันกำลังจะอ่อนแรง

เหมือนว่าถ่านมันกำลังจะหมด

หรือว่ามันพยายามบอกกับผมว่า

...มันกำลังจะตาย…

ทำไมวันนี้ฟ้าถึงไม่สดใสเหมือนเช่นหลายๆวันก่อนที่ผ่านมา

ทำไมวันนี้อากาศถึงได้ร้อนๆหนาวๆเป็นระยะๆ

แสงอาทิตย์ที่เคยส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนจนแสบตา

เพียงแต่ว่า ในวันนี้

...มันหายไป…

เคยนั่งฟังเพลงเดิมๆเหล่านี้อยู่เสมอ

แต่แล้วทำไมวันนี้มันช่างเหงาแทบขาดใจ

เหมือนคนร้องต้องการทำอารมณ์ให้มันเศร้ามากขึ้น เหงามากขึ้น

แล้วทำไมเพลงบางเพลงที่ผมไม่แม้แต่จะคิด ที่เปิดฟัง

แต่ทำไมวันนี้มันถึงได้สำคัญขนาดนั้น

ทำไมมันถึงได้เพราะขนาดที่ฟังแล้วทำให้ห้องที่เคยสว่างไสว กลับมืดลงในทันใด

...ทำไมกัน..

ต้นไม้ที่เคยผลิใบในอกออกผลงอกงามฤดูร้อน

วันนี้มันเริ่มผลัดใบในฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง

ผมลองย้อนกลับมามองดูตัวเองดู

พยายามสำรวจตัวเองดูว่าอะไรกันที่เปลี่ยนไป...ตัวผมหรือสิ่งแวดล้อมรอบกาย

ผมพยายามอย่างมากเพื่อที่จะคิดย้อนกลับไปในช่วงเวลาของเมื่อวานจนถึงปัจจุบันขณะ

และผมจึงได้คำตอบให้กับตัวเองว่า

...มันคือความรู้สึกข้างในตัวของผมเอง

เพลงที่เคยฟังอยู่เสมอ เนื้อร้องก็ยังคงเดิม
เสียงร้องก็ยังคงเหมือนเดิม

ไม่ได้เพราะขึ้น ไม่ได้เหงาไปจากเดิมเลย

แต่เป็นความรู้สึกที่อยู่ข้างในตัวผมเอง

...ที่เหงา…

นาฬิกามันไม่ได้โหดร้ายกับผมเลย

มันไม่ได้เดินช้าลงเหมือนกับถ่านกำลังจะหมดหรืออย่างไรเลย

มันไม่ได้กำลังพยายามที่จะบอกผมว่ามันใกล้ตาย

แต่เป็นความรู้สึกที่อยู่ข้างในตัวผมเอง

...ที่กำลังจะตาย….

แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องแสงผ่านกระจกหน้าต่างห้องนอนของผมจนแสบตา

มันไม่ได้หายไปไหนเลยถ้าลองมองอีกแง่มุมหนึ่งของพื้นดินที่เรายืน

บนท้องฟ้านั้นกำลังสว่างไสวเหมือนเมื่อวาน เพียงแต่วันนี้มีเมฆมาบังแสงอาทิตย์เท่านั้น

จึงทำให้แสงไม่สามารถส่องมาถึงพื้นดินที่เรายืนอยู่เท่านั้น

แต่เป็นความรู้สึกที่อยู่ข้างในตัวผมเอง

...ที่มืดมิดดั่งก้นเหวและท้องทะเลลึกเกินนับร้อยนับพันเมตร

เพียงเพราะคนคนเดียว

เพียงเพราะเค้าไม่อยู่

เพียงแต่ทว่าผมลืมตาตื่นลุกขึ้นจากเตียงแล้วไม่พบเค้าอีกแล้ว

เพียงแต่วันนี้ที่ผมไม่กล้าพอที่จะโทรไปหาเค้าคนนั้นอีกแล้ว

เพราะไม่อาจรู้ได้เลยว่าเค้ายังต้องการจะคุยกับเราอยู่หรือเปล่า

เพียงแต่วันนี้ผมคิดถึงเค้าแทบขาดใจ

ข้างในหัวใจของผมมันหนาวจนจับใจ

ผมกำลังจมอยู่ใต้ท้องทะเลที่มืดมิด

ผมกำลังร้องขอความช่วยเหลือก่อนที่ผมจะหมดลมหายใจ

ผมพยายามตะเกียดตะกายว่ายขึ้นมาสู่ผิวน้ำ

แต่ผมคงทำไม่ได้แน่ มันลึกเกินไปถึงแม้ว่าผมจะว่ายน้ำเป็น

อากาศของผมกำลังกะหมดไป

ผมเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว

เรี่ยวแรงที่เคยมีมันกำลังอ่อนล้า

ผมพยายามกรีดร้องอย่างสุดเสียงเพื่อที่จะขอความช่วยเหลือ

...แต่น่าเสียดายที่เสียงกรีดร้องที่ทั้งเจ็บปวดและทุกข์ทรมานนี้

และอีกครั้งที่มีผมเพียงคนเดียวเท่านั้น...........ที่ได้ยิน...........